West meets East – dag 7

Laatste dag Turkije. Deze is niet anders dan alle andere laatste dagen die ik met internationale projecten heb meegemaakt. Vooral veel wachten en tijd doden. Nou was dat laatste vanochtend geen straf. Aan de haven, onder de palmbomen met uitzicht op besneeuwde toppen. En het toeristenseizoen komt langzaam op gang, dus ook wat reuring hier en daar. In de haven liggen boten die er uitzien als zeilschepen, maar gemotoriseerd de zee opgaan. Sommige uitbundig gedecoreerd om de aandacht te trekken.

Ook tijd natuurlijk om terug te kijken op een geweldige week. Niet inhoudelijk terugkijken, maar welke indruk het land op me gemaakt heeft. Door deze week Antalya heb ik natuurlijk geen beeld van het echte Turkije, daar is het land te groot voor en kent het te veel verschillende culturen. Wat het gemeenschappelijk heeft is het centralistische denken en regeren, misschien wel nodig om de boel bij elkaar te houden. Een ander gemeenschappelijk ding is de godsdienst. Nu had ik niet het idee dat ik in een Islamitisch land was. het enige wat daar aan deed denken was de oproep tot gebed en hier en daar een moskee, die echter veel minder opvallend en dwingend aanwezig zijn dan kerken. En in Nederland zie ik dagelijks meer vrouwen met een hoofddoek om dan ik daar in een hele week gezien heb. En het is slechts sporadisch dat alcohol niet of slecht verkrijgbaar is. Overal wi-fi, moet je wel op inloggen, prima voorzieningen en een stad die veel aandacht heeft voor aankleding: bloemenperken, waterpartijen met verlichting en veel beelden verspreid door de stad. En het trammetje had iets nostalgisch

De rit naar het vliegveld ging per taxi. En ook die week niet af van zovele ritten daarvoor. Snelweg, industrieterrein, woonblok, snelweg, industrieterrein, tuincentrum, woonblok, enz. Zelfs de woonblokken zijn niet afwijkend.

Gelukkig hadden beide vluchten geen vertraging, alleen de overgang van de 23 graden in Antalya naar de 6 graden van Istanbul was verrassend. En de vlucht naar huis was zelfs sneller dan gepland. Wat wilden we nog meer? O ja, die ene weer in de armen sluiten.

West meets East – dag 6

Vandaag hebben we rond de afspraken wat tijd kunnen nemen om op ons gemak door de stad te lopen. Het was zonnig en warm en dan is koffie op een terrasje met uitzicht op zee voor de hand liggend.

De schoenpoetser op straat is een uitkomst. Deze was in ieder geval in staat weer iets van mijn schoenen te maken, wat de schoenmaker in Nederland niet meer lukte. Ik heb goed gekeken hoe hij dat deed. De kokkin bij Triada had voor de lunch op ons gerekend, dus daar rond het middaguur ons gemeld. Weer heel smakelijk en gelukkig niet zo veel. Vervolgens de evaluatie van de afgelopen week met Triada, waar we alles nog even op een rijtje gezet hebben. Zijn de vraagstukken voldoende aan de orde gekomen? Waren de hotels en scholen van voldoende kwaliteit? Etc.
De laatste afspraak was met de talenschool waar we dinsdag al een bezoek gebracht hadden. Zij vroegen om een extra bijeenkomst met ons, omdat ze dachten nog wat meer aanknopingspunten voor samenwerking met ons te hebben. De school wil voortborduren op het idee van train the trainer om zodoende het niveau van het onderwijs te verhogen. Dit past echter niet in de scope van het Leonardo-project waarvoor wie hier zijn, daar moet een nieuw projectvoorstel voor opgetuigd worden. Ik twijfel of we daar een roc warm voor kunnen krijgen. De dag, eigenlijk de week, afgesloten met een etentje met Angelique, onze steun en toeverlaat gedurende deze week. Ze liet ons kennis maken met een voor mij onbekend concept: grote gepofte aardappel die standaard of naar eigen keuze gevuld kan worden. En je hebt er een complete maaltijd aan.

West meets East – dag 5

Hillside Su, het lijkt de naam van een vrouwelijke revolverheld in een slechte western. In realiteit een designhotel waar met name het kleurenconcept tot in alle details is doorgevoerd. Op de foto het restaurant met de verrassende naam Red.

Ook hier de boodschap: we willen wel met stagiairs werken, maar regel het wat betreft verzekeringen en vergunningen. Internationale uitwisseling blijkt dus geen piece of cake.
Lunch vindt plaats op de campus van de Akdeniz (= Middellandse zee) universiteit met twee docenten van de lerarenopleiding Engels. Hier wederom de bevestiging van wat we al wisten: vraagtekens bij de niveaus. De twee andere gesprekken die we op de universiteit hadden, gingen over de formele kanten van studenten- en docentenuitwisseling.
Omdat we vandaag veel lopend hadden gedaan, gunden we ons een taxi terug naar de stad. Aan de rand van de oude stad staat een moskee die ik graag wilde bezichtigen. Schoenen uit en naar binnen. Serene rust en geen ornamenten e.d. die de aandacht van de gelovige afleiden. In die zin snap ik de Beeldenstorm en de protestanten wel. Bij het weggaan toch nog in de fout gegaan: het is niet de bedoeling dat je je schoenen aan doet op het plankier voor de ingang, maar echt op het plaveisel. Waarvan akte.

West meets East – dag 4

Met de tram naar de eerste afspraak, een trip langs de kustlijn. We worden verwelkomd op een school die voor de toeristenbranche opleidt. Het lijkt of de school hetzelfde doet als wij. Op basis van onze presentaties vergelijken we de beroepsopleidingen van Nederland en Turkije. In de aanloop naar de lunch lopen we de school door, waar veel activiteit plaatsvindt. Wat opvalt is dat de actieve taalbeheersing van de leerlingen (het spreken) behoorlijk tegenvalt. De lunch is niet de gevreesde 4- of 5-gangenmaaltijd maar bestaat uit een keuze van diverse soorten pide. Een gerecht dat we in Nederland Turkse pizza noemen. De serveervorm is apart maar handig.

Na de lunch worden we verrast door een Brabantse begroeting. Ik maak de grote fout door te veronderstellen dat het gaat om Limburgs, maar wordt direct gecorrigeerd door onze begeleidster Angelique die uit Limburg afkomstig is. Het is Ahmet, geboren en getogen in de regio Eindhoven, die met zijn ouders, na de pensionering van zijn vader in 2007, verhuisd is naar Antalya. Het is een heerlijk jong, een echte mbo-er. Hij mist het praten in het Nederlands. Hij wil vertaler worden en anders iets in de toeristenindustrie.
Aan het eind van de middag nog een afspraak in een grroot hotel in het midden van de stad. Type zaken- en conferentiehotel. We worden door de f&b-manager persoonlijk rondgeleid, Het is het zoveelste teken van de gastvrijheid die we laatste dagen hebben ervaren. En wat ook weer opvalt is de trots waarmee ze spreken over het bedrijf waar ze werken.
‘s Avonds komen we terecht in een restaurant dat de sfeer van een bruin cafe ademt. Prima eten en, zoals heel veel restaurants in de stad, live music.  Daarmee eindigt de avond ook: een van de collega’s van Angelique zingt in haar vrije tijd en treedt deze avond op samen met haar vaste begeleider op gitaar. Ondanks de wat mindere ambiance is het een spetterend optreden; vooral het ingespeeld zijn op elkaar valt op.
De foto is genomen in het restaurant waar we gegeten hebben en in het midden is de kachel te zien: een omgebouwd oliedrum.
                          

West meets East – dag 3

Regen in de ochtend, zon en warm in de middag. Het paste ook wel bij de dagindeling: een afspraak in de ochtend ging op het laatste moment niet door, ‘s middags een paar goede gesprekken met hopelijk positief resultaat. De twee hr-managers waar we mee gesproken hebben, hebben blijkbaar minder bevoegdheden dan dezelfde functionarissen in Nederland. Elk detail moet met meerderen besproken worden. Wat wel glashelder is, is het feit dat alle hotels geen gedonder met justitie willen hebben en dan ook benadrukken dat stagiairs onder de vlag van het Leonardo da Vinci project naar Turkije moeten komen. Dat voorkomt veel problemen. Waarvan akte. In ieder geval is er bereidheid om vervolgstappen te zetten. De resort hotels waar we geweest zijn, zijn enorme complexen. De grootste heeft een capaciteit van 2400 bedden. Op de foto een deel van het World of Wonders hotel, het Kremlin Palace. Het gebouw herbergt alleen maar twee restaurants op de begane vloer en eerste etage. Alles daarboven en de torens zijn leeg. Gebouwde lucht dus.

Elk hotel heeft een aparte dienst guest relations. Deze mensen zijn er om alle wensen, vragen en klachten van gasten aan te horen. Het zijn ook de mensen die ingezet worden om ons het hotel te showen. Wat dan volgt is de ingestudeerde riedel van aantallen, oppervlakten, inhouden en dergelijke. Maar als je een paar afwijkende vragen stelt blijken het ineens ook mensen te zijn. Natuurlijk ook gevraagd om de keukens te mogen zien en dat blijkt dan ineens heel afwijkend te zijn. Er moet getelefoneerd worden, maar vervolgens worden we hartelijk verwelkomd in de catacomben. In dit geval is het de sous-chef persoonlijk die ons begeleid en toelichting geeft. Er wordt dus gewoon tijd voor ons gemaakt, wat mij betreft typerend voor de Turkse gastvrijheid en hoffelijkheid die we tot nu toe ervaren hebben.
De middag afgesloten met een gesprek met de director of studies van een particulier opleidingsinstituut waar talenonderwijs gegeven wordt. Daar hebben we gesproken over het niveau van het talenonderwijs (zie ook verslag gisteren) en welke acties van onze kant ondernomen zouden kunnen worden om daarbij de helpende hand te bieden. Een vrouw vol humor en constructieve ideeen en er geen probleem van maken dat het gesprek tot ver na zevenen duurt.
Tot slot een foto van een keukenafdeling die vaak vergeten wordt, maar vreselijk belangrijk is: de spoelkeuken.

West meets East – dag 2

Midden in de nacht gewekt door oproep tot gebed, er maar geen gehoor aan gegeven. Bij het echte wakker worden een strak blauwe hemel met prachtig uitzicht op de baai van Antalya.

Onze eerste bijeenkomst was met de medewerksters van Triada consultants om te horen met welk soort internationale projecten zij zich bezighouden. Misschien kunnen zij intermediar zijn tussen organisaties in Nederland en Turkije die willen samenwerken op het gebied van onderwijs. Vervolgens uitgebreid gesprek met Philip Glover, die werkzaam is geweest op de universiteit van Antalya  bij de faculteit waar ze leraren Engels opleiden. Hij deed uit de doeken hoe dat gaat, wat het niveau is en daarmee uiteindelijk het niveau van de leerlingen/studenten en de grote invloed van de politiek op het onderwijs in het algemeen. Van bijna elk ding wordt volgens Philip een politiek issue gemaakt. het gesprek met Philip werd onderbroken door een uitgebreide lunch. Het went nooit, twee keer warm eten op een dag. En dan praten we hier over een vier-gangen lunch, bereid door de kok van het kantoor. Zij was al dagenlang zenuwachtig en in de weer in de wetenschap dat er twee kookleraren uit Nederland op bezoek zouden komen. De middag afgesloten met een bezoek aan het Alp Pasa hotel, gelegen in de oude stad. Een kleinschalig hotel in authentieke Ottomaanse, haast koloniale, stijl. Gesproken met front-officemanager over de mogelijkheden voor leerlingen om daar stage te lopen. Probleem van bijna alle vergelijkbare hotels is dat ze geen accomodatie aan leerlingen en studenten uit het buitenland kunnen bieden.

Kamer Alp Pasa

West meets East – dag 1

Zondagochtend op weg naar Antalya. Het is mijn eerste bezoek aan het land. De reis verloopt voorspoedig, alleen de overstap in Istanbul op een binnenlandse vlucht levert meer dan een uur vertraging op. Aangekomen in het donker is de wereld toch weer anders dan  je denkt dat ie zal zijn. Antalya ligt op dezelfde hoogte als Gibraltar en, inderdaad, er zijn palmbomen en vruchtendragende sinaasappelbomen, maar het is wel 9 graden. Angelique, onze liaison-officer van Triada, heeft ons naar hotel Deja Vu in de oude stad gebracht. En daar hebben we eerst maar een welkomstdrankje genomen en in het kort het programma. Een kort bezoekje aan de oude stad om nog wat te eten, leert dat rond deze tijd Antalya niet zoveel te bieden heeft. Je zou althans van een oud stadscentrum meer verwachten. Tot slot, het hotel is zoals de website beloofd, knus, persoonlijk en schoon. Alleen de 1-persoonskamers zijn wat klein.

Ode aan Jheronimus Bosch: Bosch Parade

Den Bosch herdenkt in 2016 de 500^e sterfdag van de beroemde schilder. In de aanloop daar naartoe, worden er allerlei activiteiten georganiseerd. Een daarvan is de Bosch Parade: Brabantse kunstenaars laten zich inspireren door de schilderingen van Bosch en ontwerpen allerlei objecten en installaties. De Binnendieze was het toneel waarin al deze kunstwerken getoond werden, een dobberende tentoonstelling dus. Een optocht die zo’n anderhalf uur duurde en ook anderhalf uur verraste en de aandacht vasthield. Meer informatie over de Bosch Parade vind je hier, over alle activiteiten rond de herdenking is dit de site to be.

Over de schutting …

Donderdag jl. was het zover. De Avans Onderwijsdag. Thema: Leeromgeving 2.0, geënt op de ontwikkelingen rond web 2.0. Wat ik daar deed? Workshop verzorgen, samen met twee dames en voorbereid door een soort bende van vier. Onderwerp van de workshop was Avontuurlijk leren, Drempelloos 2.0. Bedoeld voor mensen die nog nooit of soms van web 2.0 gehoord hebben en daar toch nieuwsgierig naar waren. Drempelloos verwijst naar het programma dat we opgesteld hadden: opdrachten en oefeningen om kennis te maken met web 2.0 dingen en niets meer dan dat. Ik had die dag drie verschillende soorten ervaringen. Ik begin met de negatieve: het internet lag eruit vanaf het begin van onze tweede workshopronde. Leerbeleving 2.0, web 2.0 en geen internet. Het gevoel dat ik daarbij kreeg werd al bezongen door CSN&Y: Déjà vu. Verbijstering: de studenten die ons hielpen bij de promotie van onze workshop hadden nog nooit gehoord van web 2.0 en alles wat daarbij hoort. Het enige dat hen iets zei is sms, Hyves en msn. Ik neem het die studenten niet kwalijk, maar ik vroeg mij wel af wat dat dan zegt over het onderwijs dat ze tot nu toe gevolgd hebben en op dit moment volgen. Hbo’ers die op korte termijn de marketing, communicatie, commerciële economie en personeelszaken wereld in gaan, maar van web 2.0 geen weet hebben? Dat beeld werd aardig bevestigd door de deelnemers aan onze workshops. Docenten die geen enkel besef hebben van de wereld van het internet. Wat dit betreft is er geen verschil tussen mbo en hbo: de generatie Einstein komt in beide niet of zeer beperkt voor en het internetwijsniveau van docenten is even laag. Positief: een heel leuke dag, vooral door het enthousiasme van de deelnemers aan de workshops en de studenten die aan ons toegevoegd waren. Ook de locatie hielp daarin mee: het Chassé theater is misschien niet zo geschikt om allerlei workshops te geven, het is wel een locatie die door de openheid veel dynamiek veroorzaakt. René van de Burgt en Karin Winters hebben op hun weblog ook iets gevonden van de dag. En ik ben best trots op het feit dat de wiki die we opgezet hebben om het hele proces vast te leggen behoorlijk actief bezocht wordt. Kijk daar ook om een indruk te krijgen hoe de deelnemers aan de dag die beleefd hebben. Het is vastgelegd in de filmpjes en podcast die door de deelnemers aan de workshop gemaakt zijn. 

Mestreech: de eerste dag

Dynamisch, inspirerend, enerverend. Ik weet het, het zijn clichés. Maar ze zijn wel van toepassing op de it-conferentie. De openingssprekers vertelden niet heel veel nieuws, maar bevestigden de trends die twee jaar geleden ook al werden gesignaleerd. Benadrukt werd het belang van communicatie. Enkele steekwoorden: communicatie=kernactiviteit, connected school, hyper mobiele generatie en wij-gemeenschap. Kijk op cvi-weblog een uitgebreid verslag. Zelf naar twee workshops geweest. Het protocol portfolio scoring is een instrument om inzichtelijk te maken wat de waarde van de bewijslast in een portfolio is. De werkprocessen en indicatoren zijn daarbij de basis. Lijkt een handzame manier van werken. De Competentiemeter was een hernieuwde kennismaking. Zelf nog steeds te weinig mee gedaan. De workshop maakte in ieder geval duidelijk waar het instrument voor te gebruiken is: begeleiding, inzichtelijk maken waar cursisten staan in hun ontwikkeling. En de avond was ook dit keer weer erg gezellig en lang.